Neymiş şu 2 yaş Sendromu!

2.5 yaş Serkeşlik dönemidir. Çocuk gelişimindeki krizler ve devrimler sürecindeki en önemli dönemlerden biridir. Bu dönemde çocuklar dengesiz, olumsuz, kararsız  ve  isyankardır.  Büyüklerin sözünü dinlemez, hatta tersini yapar. Eylemleri kısıtlandığında öfkelenir, çevresinden yardım istemez. Kendi başarmaya çalışır.( Prof. Dr. Haluk Yavuzer, Çocuğunuzun İlk Altı Yılı)

Ama gel gör ki, başınıza gelince, çocuk gelişimi ve psikolojisi ile ilgili ne kadar çok kitap okumuş olsanız da, hatta yetinmeyip aman yanlış mı yapıyorum, unuttuğum bir şey var mı diye tekrar tekrar sayfaları çevirseniz de, gün gelince işler değişiyor. Bir de bakmışınız çocuğunuz markette avazı çıktığı kadar bağırıyor, yerlerde sürünüyor, yetmiyor kafasını duvara vuruyor. Siz hala şok halinde ne yapacağınızı bilemeyip etrafta size bakanlara en nazik ve en sinir gülümsemenizi yapa durun, çanlar sizin için ”İyi ki doğdun, söyle 2 yaşında mı oldun?” şarkısını söyleyeversinler.
‘’Hiç böyle yapmazdıııı? Aslında gayet uslu bir çocuktu!’’ cümlesinin altında yatan ve sadece biz kadınların kullandığı bir dil olan ”Şunu diyorum ama sen bunu anlaman lazımdı.” dilindeki çevirisi ise; Niye öyle bakıyorsunuz? Sizin çocuğunuz yok mu? dur aslında.
O güne kadar her şeyi doğru yapmıştınız, değil mi? Çocuğunuzun kişilik gelişimine yardımcı olmak için, her zaman yumuşak ses tonunda konuştunuz, Evet’leri, Hayır’ları nedenleri ile birlikte açıkladınız. Yetmedi bazen psikolog tavırları bile takındınız. Peki şimdi ne olacak?….
Hiçbir şey!
Aslında bu durumda sizin de saçınızı başınızı yolasınız gelse bile sabretmekten başka çaresi yok. Gerçi ”Sabır taşı olsa çatlar” sözü buraya çok uygun düşerdi ama siz çatlamayın lütfen. Zira hiçbir faydası olmuyor. Ben denedim!!! Ayrıca her şey sukuta erince, tam vaktidir deyip yaptığı davranışın yanlış olduğunu açıklamaya çalışırsanız boşa kürek çekmiş olursunuz.
Niye mi?
Çünkü işe yaramıyoooor. Bu da denenmiştir!
Sanki siz ” Git çocuğum bağıra çağıra ağla, yetmezse kendini duvardan duvara vur!” demişsiniz gibi daha üzerinden 24 saat geçmeden aynısını yapıverir. Gerçi artık biraz tecrübeniz vardır ama gene de fena halde can sıkıcı bir durum değil mi? Eh artık eve, bir araba sopa yemiş kadar yorgun gelmek hediyeniz olsun.
Bir de bu dönemde, sanki bir tek o eksikmiş gibi ben- merkeziyetçi olurlar. Neyi beğenirlerse o onlarındır. Siz ne kadar” aman çocuğum o senin değil, sana daha güzelini alacam, bu daha güzelmiş, gel bununla oynayalım! deseniz de ‘’Hayııır o benim, benim , beniiimmmm!!!’’ diye bir kesin bir cevap alırsınız. Malın gerçek sahibi yaşça biraz daha büyükse, eh biraz olayı barış ilkeleri içinde sonuçlandırmanız mümkün ama gel gör ki o da aynı yaş çocuğu ise şimdiden size kolay gelsin! Çünkü bu olay çözümlenmez. Ya çocuğunuzu hemen ordan uzaklaştıracaksınız , ki bu hiç kolay bir şey değil, omzunuza alıp kaçmanız gerekebilir, ya da ilgisini başka yöne kaydıracaksınız. İkincisi nispeten daha kolay. En azından bir önceki sahiplenmek istediği şeyden vazgeçmiştir. Paylaşamayı öğrenmek o kadar kolay değil. Hele bu iş çocuğunuzu parka götürüp” Haydi çocuklar birikte oynanayın” demekle olmuyor. Zaten bu yaştaki çocuklar oyun alanında birlikte olsalar bile oyunları tek başınadır. Hepsi kumda oynar, ama hepsi kendi plastik şişesine kum doldurur. Doldurur, boşaltır, doldurur boşaltır…
Vesselam, 2 yaş zor bir dönem. Ama çocuğunuzun kişilik gelişimindeki önemli devrelerden biri. Sizin açınızdan da sabrınızın sınırının tespit edildiği dönem diyebiliriz. Sınavın  kolay geçmesi size bağlı.
Bunlar da ilginizi çekebilir:
Reklamlar

Neymiş şu 2 yaş Sendromu!” üzerine 13 yorum

  1. Kolaylıklar dilerim. Bizim oğlanın zebaniliği 3 yaşından sonra yavaş yavaş azaldı. O kadar alışmışım ki o haline, şimdi (bazen) lafımı dinleyip dediğimi yaptığında şaşırıyorum.

    Beğen

  2. Gerçekten çok zor olduğunu biliyorum.Yıllar geçince her şey unutuluyor.Bunun için çok sabır gerekir.Allah kolaylık versin.Onlarsız da hayatın hiç bir zevki yoktur…….Çok tatlı ve sevimliler…….

    Beğen

  3. gerçekten yalnız olmadığını bilmek çok güzel,biz anneler için bu çok önemli,yaşadığımız zorlukları başkalarının da yaşadığını bilmek ne kadar rahatlatıyor bizi,sadece anne olanlar anlayabilir:))
    biz de 3 yaşa yaklaşmak üzereyiz,ve yaklaşık 1 aydır yazdıklarınızı yaşıyoruz ve sürekli suçu kendimde arıyorum,ama yaşasınnn yalnız değilim,yupppiii:))

    Beğen

  4. çok şanslıyım ki böyle bir durum yaşamadık hem anne baba tavrı hem çocuğun mizacı ile alakalı hep korkuttular benide, ama olmadı işte kızım 3 yaşında ve 2 ila 3 yaş arası inanılmaz uyumlu ve anlayışlı idi bunda birazcıkta normalin üstünde ileri gelişim göstermesinin payı var mı bilmiyorum dr kontrolünde yaşıtlarından ileride hep motor vb gelişimi. Çok erken konuştuğu için belkide net cümle kurup istediklerini ifad edebildiğinden ne öyle ağlama krizi ne yere kapaklanma yaşamadık şükür, umarım bu yaştan sonra da olmaz. İnat bir tip değil bence anneler de rahat olmalı ama, engellememeliyiz, herşeyi kendileri yapıyor. yapabiliyor
    dedim ya motor becerileri 1 yıl önden gittiği için belki de kendisi çok rahat herşeyi yapabildiğinden kriz yaşatmadı bize, peki annecim de çok sık kullanırdı 2 yaşındayken hayır da derdi ama gerektiğinde, o sebepten beni biraz şaşırtıyor bu dönemin abartılması

    Beğen

  5. Geri bildirim: Bir Kardeş Kıskançlığı Hikayesi | MİNİKLER VE ANNELERİ

Bu yazıya yorum yapmak ister misiniz?

Aşağıya bilgilerinizi girin veya oturum açmak için bir simgeye tıklayın:

WordPress.com Logosu

WordPress.com hesabınızı kullanarak yorum yapıyorsunuz. Çıkış  Yap /  Değiştir )

Google fotoğrafı

Google hesabınızı kullanarak yorum yapıyorsunuz. Çıkış  Yap /  Değiştir )

Twitter resmi

Twitter hesabınızı kullanarak yorum yapıyorsunuz. Çıkış  Yap /  Değiştir )

Facebook fotoğrafı

Facebook hesabınızı kullanarak yorum yapıyorsunuz. Çıkış  Yap /  Değiştir )

Connecting to %s