Annelik Sendromu

motherbaby-1280x420.jpgMalum annneler günü yaklaşıyor. Bugüne değin hep annenizin , anneannenizin , babaannenizin gününü kutlamış olan siz, artık kutlama mesajları alacak annelik konuma geldiyseniz başka oluyor günün anlam ve önemi. Ama bir şey diyeyim mi? Asıl mutluluk ve heyecan çocuğunuzdan gelen kutlama ve sevgi mesajları oluyor.

Nasıl bir şeyse şu annelik sendromu? 

Daha doğmamış çocuğa mektup yazdıran, olmamış belki de hiç gerçekleşmeyecek olaylar için üzülen, gelecek için endişe şeklinde kendini gösteren bu sendrom en son dün kızımın ”Anneler Günü” gösterisini seyreden bende iyice kendini göstermiş oldu.

Günler öncesinden belirti vermeye başlamıştı aslında.

-Kızını izledik de, çok güzel dans ediyor, maşallah!

-Şiirini de çok güzel  tane tane okuyor!

denildikçe ” Dans etmeyi çok seviyor da ondan”, ”çabuk ezberliyor” gibi cümlelerle geçiştirsem de içimden, ”Kimin kızı!, ”Anasının kuzusu”  demedim değil hani. Sonra, kıyafetlerini giydikçe, salına salına yürüdükçe ” Maşallah analar ne evlatlar doğuruyor” demekten kendimi alamadım. (Şu sözü de araya sıkıştırayım: ”Dünyada, bir güzel çocuk vardır ve bütün anneler bu çocuğa sahiptir”:))

Neyse, işte o günden beridir, bu sendromun pençesindeyim. Kızım çıkınca dayanamaz ağlarım diyen ben, daha ilk çocuk çıkar çıkmaz gözyaşlarını tutamadı. Nasıl bir şeyse bu annelik, her çocuk için, kendini onun annesinin yerine koyuyorsun. Bir de  düşün bunu yapan, kendi çocuğu çıkınca ne yapar. Bir ara baktım, slayt gösterisinde öpücükler gönderen kızıma ben de gönderiyorum gözlerimdeki yaşları silmeye çalışarak.

Şiirler söyleniyor. Bir ara perde aralandı, çorabından tanıdım, sıra ona geldi. Bir heyecan, bir heyecan. Meğerse önünde iki çocuk daha varmış. Her ”Şimdi şiirini söylemek üzere…” dendiğinde yüreğim ağzıma geldi. O, şiirini söyledikçe ben içimden tekrar ettim. Sonra ben karıştırdım,unuttum. Neyse ki o kendi tabiriyle süper söyledi. Bütün program boyunca elimde mendil, su içerek kendimi sakinleştirmeye  çalıştım.

Ne de sulu gözlüymüşüm yahu! 

Bir ara kendime sendromdaş(!) aradım salonda ”Bir tek ben değil” demek için ama maalesef yok benim gibisi.:)

 Lütfen, söyleyin durumum çok mu vahim?

Bunlar da ilginizi çekebilir:

Reklamlar

Annelik Sendromu” üzerine 5 yorum

  1. gösteri de heyecanlanır da insan veliler toplantısında niye duygusallaşıp gözyaşlarını tutamaz :)) bizim gösterimiz de bugün şimdiden duygularım tavan yapmış durumda (hormonların da etkisiylen) ne yapacak gösteride hiç bilmiyorum çünkü bizim ki sır gibi sakladı bizden ne yapacağını 🙂 sürprizmiş, peh! Öyle güzel ifade etmişsin ki beni de duygulandırdın, yüreğine sağlık…

    Beğen

  2. Canım benim, ne güzel yazmışsın yine duygularını. valla yazını okurken benimde gözlerim doldu. minikler büyüdükçe biz daha da anne oluyoruz, daha duygulanıyoruz. çok öpüyorum hepinizi, şimdiden hepimizin anneler günü kutlu olsun…

    Beğen

  3. Geri bildirim: Özel bir gün… « sukriyekorkmaz

Bu yazıya yorum yapmak ister misiniz?

Aşağıya bilgilerinizi girin veya oturum açmak için bir simgeye tıklayın:

WordPress.com Logosu

WordPress.com hesabınızı kullanarak yorum yapıyorsunuz. Çıkış  Yap / Değiştir )

Twitter resmi

Twitter hesabınızı kullanarak yorum yapıyorsunuz. Çıkış  Yap / Değiştir )

Facebook fotoğrafı

Facebook hesabınızı kullanarak yorum yapıyorsunuz. Çıkış  Yap / Değiştir )

Google+ fotoğrafı

Google+ hesabınızı kullanarak yorum yapıyorsunuz. Çıkış  Yap / Değiştir )

Connecting to %s