Minik Gezgin-Büyükada

Tam bir şehirli çocuğu olmuşuz! 🙂 Hadi çocuklar zaten şehirde doğma büyüme. Biraz börtü böcek görünce heyecanlanacak, at ile eşek arasındaki farkı anlamak için  ardı ardına soru soracak, olmadı görünce “Hımm!” deyip yeni bir şey keşfetmiş kadar olacak da bize ne oluyor. Tekrar köyümüze dönmüş kadar olduk. 23 Nisan’da çoluk çocuk neşe içinde tuttuk  Adalar yolunu.

20130423_10145120130423_10125020130423_101456

 Büyükada’ya her yıl mimozalar zamanında gider, sessiz sakin ada havasıyla bolca oksijen depolar, İstanbul’a uzaktan bakarak keyifle yanımızda götürdüğümüz nevalelerimizi yerdik. Büyükada eşimle, arkadaşlığımıza, nişanlılığımıza, evliliğimizin ilk yıllarına şahitlik etti. Bu defaki gidişimiz farklıydı. Her zaman iki kişilk olan ailemiz büyümüş, dört kişi olmuştuk. Bu zaman zarfında da her yıl tekrarladığımız Adalar gezimizi de yapamamıştık. Çocuklar ilk defa vapura binmenin heyecanıyla martılara simit atmak için yarışıyorlardı Adalar vapurunda. deniz havasından mıdır, vapurun motor sesinden midir bilinmez çocukların uykusu bile geldi. Alışılmadık nisan sıcağında Ada’ya ayak bastığımızda insan kalabalığı karşısında başımız döndü. Her zaman sakin zamanlarında dolaşmaya alıştığımız Ada’da Aya Yorgi Kilisesi’ni ziyaret için gelen insanlarla dolup taşıyordu. Fayton sayısı da buna paralel olarak arttığından ada sokaklarında yürümek zordu ve biz bir kere daha dedik ki “Ada’ya martta gelmek lazım”. Artan at sayısı ve sıcağın etkisiyle yoğun bir at kokusu sarmış o önceleri çiçek kokan adayı. Öyle ki köyde büyümüş olan bizler hatta  otuz yılını köyde geçirmiş olan babam bile rahatsız oldu.  Neyse ki çocuklar bu vesileyle bolca fayton ve at gördüler. Aya Yorgi’ye giden yokuşun başında da eşekleri görünce pek sevindiler. Niyetimiz yokuşu çıkıp ordan İstanbul’u seyretmekti ama bu mahşeri kalabalıkta çocuklarla  o yokuşu tırmanmak eziyet olurdu.  Uzun bir yürüşten sonra iskeleye döndüğümüzde  adayı rahat rahat dolaşmamaktan dolayı sonbaharda tekrar gelme istediği ve sıcakla birlikte artmış olan yorgunluğumuz vardı. Neyse dönüşte vapurun kenarına oturduğumuzdan serin serin esen rüzgarla kendimize geldik. Oğlum bu güzel deniz havasında gene uykuya yenik düştü ve annesinin kucağında mışıl mışıl uyudu.

20130423_123943 20130423_13294420130423_12284020130423_13344620130423_13342320130423_153315

Reklamlar

Bu yazıya yorum yapmak ister misiniz?

Aşağıya bilgilerinizi girin veya oturum açmak için bir simgeye tıklayın:

WordPress.com Logosu

WordPress.com hesabınızı kullanarak yorum yapıyorsunuz. Çıkış  Yap / Değiştir )

Twitter resmi

Twitter hesabınızı kullanarak yorum yapıyorsunuz. Çıkış  Yap / Değiştir )

Facebook fotoğrafı

Facebook hesabınızı kullanarak yorum yapıyorsunuz. Çıkış  Yap / Değiştir )

Google+ fotoğrafı

Google+ hesabınızı kullanarak yorum yapıyorsunuz. Çıkış  Yap / Değiştir )

Connecting to %s